Większość polskich seniorów ma poczucie osamotnienia chociaż często posiadają rodzinę, z przeprowadzonych badań wynika, że co piąty 65-latek czuje się samotny. W przypadku osób po 80 roku życia odsetek tych osób drastycznie wzrasta. Największą liczbę samotnych osób stanowią kobiety, które są wdowami i zamieszkują samotnie. Z przeprowadzonych ankiet wynika, że dużą część dnia spędzają one na oglądaniu telewizji lub rozwiązywaniu krzyżówek. Badania zostały przeprowadzone dla Stowarzyszenia mali bracia Ubogich przez ARC Rynek i opinia pod hasłem „Sytuacja Społeczna osób w wieku 65+.
Osoby w wieku 65+ zazwyczaj mieszkają w gospodarstwach jednopokoleniowych, a co trzecia osoba mieszka w gospodarstwie jednoosobowym przy czym odsetek tych osób zwiększa się w przypadku osób po 80 roku życia. Najczęściej wymienianymi przez problemami z jakimi muszą się mierzyć to przede wszystkim utrata osób bliskich, dolegliwości chorobowe, brak aktywnego funkcjonowania w społeczeństwie poprzez zakończenie życia zawodowego. Duża część z badanych osób skarży się na niedostateczną ilość środków finansowych, które mogłyby polepszyć jakość ich życia. Wielu z tych seniorów uskarża się na poczucie bycia niepotrzebnym, na brak poczucia bezpieczeństwa, a także na zwykłą codzienną nudę.
Niektóre z tych negatywnych zjawisk dotyczących osób starszych są nieodwracalne i nie można im zapobiec na przykład śmierci osób bliskich, ale dużej części z nich można zapobiegać. Poczuciu samotności i izolacji należy ze wszech miar zapobiegać. W największym stopniu poczucie osamotnienia dotyka osoby w wieku powyżej 80 roku życia jest ogromny problem jaki towarzyszy tym seniorom w ich codziennym życiu. Z przeprowadzonych badań wynika, że tylko co czwarty senior stara się wychodzić jak najczęściej z domu i szuka kontaktu z innymi ludźmi. Taka aktywność bardziej dotyczy osób nieco młodszych, które nie ukończyły 80 lat.
Większość z ankietowanych oświadczyła, że spędza czas na oglądaniu telewizji, czytaniu książek i rozwiązywaniu krzyżówek. Na dziesięć przebadanych osób troje z nich powiedziało, że nie mają dobrych relacji na gruncie rodzinnym i społecznym w swoim otoczeniu.
Dla wielu osób starszych mieszkających samotnie kontakty rodzinne, które oceniają pozytywnie nie są jedna wystarczające i w ich opinii powinny one być częstsze. Osoby starsze jako swoich najbliższych wskazują głównie dzieci, współmałżonka i wnuki. Dla osób zamieszkujących samotnie duże znaczenie mają także przyjaciele i znajomi.
Z pośród dziesięciu osób badanych troje z nich nie ma dobrych kontaktów z żadną grupą społeczną, jedna osoba na dwadzieścia badanych nie ma dobrych relacji z bliskimi ze swojego otoczenia. W tej grupie przeważają osoby owdowiałe, nie posiadające dzieci mieszkające samotnie. Z ankiet wynika, że jedna osoba z dwudziestu badanych w ogóle nie ma z kim porozmawiać o swoich troskach i nie ma możliwości uzyskania pomocy. Osoby te mieszkają samotnie i wyznają, że nie znają nikogo komu mogłyby zaufać na przykład w kwestii opieki nad mieszkaniem – powierzenia kluczy. Seniorzy zamieszkujący samotnie zwłaszcza ci powyżej osiemdziesiątego roku życia nie znają bliżej nikogo z kim mogłyby przyjemnie spędzić czas wolny wspólnie wybrać się na wycieczkę czy spacer, a nawet zjeść wspólny obiad.
Wielu z tych seniorów nie wychodzi w ogóle z domu w celu przyjemnego spędzenia czasu z przyjaciółmi. Badania wykazały, że część z ankietowanych bywa na spotkaniach towarzyskich raz na pół roku i rzadziej. Trzy osoby na dziesięć badanych w wieku osiemdziesięciu lat w ogóle nie bierze udziału w spotkaniach towarzyskich dla tej grupy seniorów bardzo ważną rolę odgrywa choćby rozmowa przez telefon z innymi osobami.
Rodziny wielopokoleniowe w Polsce stanowią obecnie nieliczną część naszego społeczeństwa. Osamotnienie dzisiejszych osiemdziesięciolatków wynika z wielu przyczyn. Jedną z nich jest także wciąż nie malejąca migracja osób młodych nie tylko za granicę ale i do innych dużych miast gdzie oczekują poprawy swoich warunków bytowych. W takich przypadkach osoby starsze są zdane na same siebie i ewentualną pomoc ze strony opieki społecznej w robieniu zakupów i utrzymania porządku w domu. Z uwagi na warunki ekonomiczne najczęściej dzieci najstarszych seniorów wspomagają swoje dzieci aby polepszyć ich warunki życiowe. Z tego powodu nie mają często dostatecznych sił i środków finansowych aby wspomagać najstarszą osobę w rodzinie ponieważ w większości przypadków sami są już w wieku emerytalnym.
Brak zaangażowania ze strony najbliższych w codzienne życie starszej osoby skutkuje poczuciem osamotnienia i odczuwania tak ważnej dla każdej istoty ludzkiej potrzebności dla drugiego człowieka. Poczucie izolacji jakie pogłębia się z wiekiem i sprawia, że niektórzy seniorzy są po prostu nieszczęśliwi, a ich pragnieniem staje się rozmowa i kontakt z drugim człowiekiem. Na dzień dzisiejszy nie ma wystarczającej liczby placówek czy programów mogących zmienić życie naszych seniorów. Uczestniczenie w życiu społecznym jest dla nich szansą na poprawę jakości życia. Seniorzy bardzo często nawiązują rozmowę z drugą osobą oczekującą pod gabinetem lekarskim czy stojącą przy nich w kolejce to też jest pewnego rodzaju próba nawiązania rozmowy, która w ich codzienności bywa rzadkością.
Najlepszym rozwiązaniem byłoby stworzenie również w mniejszych miejscowościach dostatecznej ilości domów dziennego pobytu. W takich miejscach seniorzy mają okazję na spotkanie z większą grupą ludzi. Prowadzone tam różnego rodzaju zajęcia pozwalają na oderwanie się od codziennej monotonii.
